Mustafa Kemal Yılmaz

AYDINLATTIKÇA AYDINLAŞMAK

Söz uçar, yazı kalır. Yazı, dün ve günümüzü yarınlara taşıyarak, daha aydınlık ufuklara ulaşmamızı sağlar. Bunun için olsa gerek, ne güzel demişler: "Yazmak, yaşamaktır."
Aydın olma bilincini yüreğinde taşıyan ve "aydınlatma" amacıyla yola düşen M. Kemal Yılmaz, aydınlattıkça aydınlaşmanın örneklerini veren ender seçkinlerimizin başında geliyor. Ondaki yazma merakı, bazılarımızı sayıyla kendine getirmelidir.
Koçarlı-Cincin doğumlu (1921), Umurlu'lu, Söke ve Kuşadası dostu, Aydın'a sevdalı bir seçkin adam M. Kemal Yılmaz'ın "YABAN ELLERDE KALANLAR" (1) adlı son kitabı düştü elime. Yüreğini, yüreğimiz bildiğimiz "ihtiyar delikanlı"nın son eserini bir çırpıda zevkle okudum. Eserde arasına şiirlerini, ya da sevdiği şiirleri de serpiştirdiği düzyazıları var. 140 sayfalık bu eser, şair-yazarın yedinci kitabı. Yaşar Çağbayır'ın dizdiği kitap, Ege Üniversitesi Basımevi'nde basılmış. Ali Akgün'ün tasarlayıp düzenlediği kapak, benim ruhumun da hercü-merci oldu. Yitirdiklerimiz karşısında sarsıldım. Türkiye topraklarının dışındaki şehitliklerimizin sayısının 42 olduğunu öğrendim. Eserde dik-katle okunması gereken üç "Ankara Mektubu" da yer almış: "Turizm Erleri", "Çin İşi, Japon İşi" ve "Ankara'da Dünya Şiir Günü." Çeşitli dergi ve gazetelerde daha önce yayınlanan 21 yazısının yer aldığı kitap; Çanakkale'den izler, şehitlerimiz ve şehitlikler, kitaplar, hapishaneye benzeyen kütüphaneler, ağaçlar, üniversiteler, efeler, kent ve mahalle müzeleri, seyahat etkileşimleri, ilginç özellikleriyle öne çıkan şehirler, yaşanılan dönemden iç ve dış izlenimler, az da olsa siyaset hamuruyla da yoğrularak, okuyucusuna "Merhaba!" diyor.
Yaşadıkça, yaşadıklarından çıkardığı sonuçlarla doğru ilkelere ulaşmıştır. Her biri uzun bir yaşam kesitinin izlerini taşıyan bu ilkeler, bizim de yolumuzu aydınlatacak birer kılavuz olmalıdır.
"Avrupalıların bize insan hakları dersi vermeye hakkı yoktur." (s. 11)
"Yeryüzünde hiçbir ülkenin Türkiye kadar iç ve dış düşmanı bol değildir..." (s. 39)
"Biz unutkan bir millet olmaya başladık. Geçmişte çekilen acıları, katlanılan fedakârlıkları unutan milletler, yeni ve dayanılmaz acıların kendilerini beklemekte olduğunu bilmelidirler." (s. 58)
"Kültürsüz zenginlik eksiktir." (s. 60)
"Yazar, çocuk doğurmayı becerebilen bir ana gibidir." (s. 79)
"Öğrendiklerimizi, deneyimlerimizi öteki dünyaya götürmek olanaksız. Bin bir zorluk ve çaba ile kazanılan bilgiler, deneyimler, biz-den geride kalanların istifadesine sunulmalıdır. Bu da ancak kitap yazmakla mümkündür. Ama, kitap yazmak, önce cesaret ister, sorumluluk duygusu ister, çaba ister. Konuşmak değil, yazmaktır medeniyet. Geriye eser bırakmaktır medeniyet." (s. 84)
"Ağaç yetiştirmek, çocuk büyütmek gibidir." (s. 92)
"Siz ekmek yapmayı biliyor musunuz: Bilmiyorsanız, deneyin lütfen..." (s. 98)
"Kültürel, diplomatik, ekonomik konularda yabancılarla olan ilişkilerimizde, Türkiye'nin görünümü özel bir önem taşır." (s. 109)
"Biz barış zamanında bile anılarımızı bir yere yazamıyoruz." (s. 113)
"Japonya, Çin coğrafyada doğulu ama kafa bakımından batılıdır." (s. 120)
"Yeni bir yabancı dil öğrenmek için yapılacak çaba, en azından insan beyninin pörsümesini, eskimesini önler, insanı tazeler; hayata bağlar. Kötü bir şey mi bu?" (s. 120)
Bir bakıma yaşadığı çağa not düşen M. Kemal Yılmaz, yer yer iğnelemeler de yapmaktan geri kalmıyor:
"Üniversitemizden bir genç bilim adamı, bana "Aydın'da Rum, Ermeni nüfus" üzerinde tarihi bir inceleme yapmakta olduğunu söyledi. İnceleme konularının seçiminde, ele alınış yönteminde çok dikkatli olunmalıdır. Sayıları pek çok olan, zamanla azalmayıp artan Türkiye düşmanlarının milletimiz aleyhine kullanabilecekleri veriler ve bahaneler peşinde koşmakta olduklarını, genç bilim adamlarımız akıllarından çıkarmamalıdır." (s. 58)
"Askerlik, iş yapma, sonuç alma sanatıdır. Bazı sivil kişiler ve kuruluşlar lâf üretirken, askerler iş üretmektedir." (s. 86)
"Siz şimdi artık elektronik posta 'e-mail) ile mi mektuplaşıyorsunuz? Hadi canım sen de!.. Var mı mektup gibisi... Mektup olsun da çamurdan olsun!.." (s. 103)
"İnsanoğlunun yaşamı, bazı yaptığı ve yapamadığı işlerden duyduğu pişmanlıklarla doludur. Bunların ancak bir kısmını itiraf ede-biliriz kendi kendimize. Benim yaşamım da öyle. Gereğinden fazla uzun süren yaşam serüvenimde duyduğum pişmanlıkların başında "günlük tutmamış olmam" gelir. Yaşadığım ve gördüğüm ilginç olaylar hakkında günlüğüme kısa kısa notlar yazabilirdim." (s. 113)
"En güzel örnek Türkçe'nin konuşulması gereken televizyonlarda, benim ses ve söz bayrağımın ne hallere düşürüldüğünü görünce içim yanıyor, çok üzülüyorum." (s. 136)
"YABAN ELLERDE KALANLAR"da herkesin öğrenip yararlanacağı çok şey var. Son dönem Türkiye'sini toz-duman eden şu tespiti kulağımıza küpe etsek fena mı olur?
"Bu toprakların ekmeğini yiyenler, suyunu içenler, özgür havasını soluyanlar, vakit çok geçmeden kendimize gelelim. Yurdumuza, Cumhuriyetimize sahip çıkalım. El ele, gönül gönüle, kafa kafaya verelim. Düşmanların oyununa gelmeyelim." (s. 40)

Ne dersiniz?
Kestirmeden söylenen en güzel doğrulardan biri de bu değil mi ?(2)

Oyhan Hasan BILDIRKİ

(1) Yaban Ellerde Kalanlar, M. Kemal Yılmaz
Aydın / Umurlu, 2002 – 140 sayfa
Ege Üniversitesi Basımevi, Bornova-İzmir
(2) Söke Ekspres Gazetesi, Darkapı, 5 Ekim 2002 Cumartesi

İKİ ÇİZGİ, İKİ KİTAP

Sicili kırık politikacılarımızın gölgesinde, nice maddî-manevî değerlerimizi hortumlayanların üstümüze çökerttiği kara bulutların sıkıntılarını yaşamaya katlanmaya çalışırken, iki edibin gülleriyle karşılaşmanın sevdasına kaptırdım yakamı. Her iki eseri de, -belki de kederimi dağıtmak için- nefes nefese, bir solukta okudum. Bu ilk okuyuştan elde ettiğim sonuçları, sizlerle de paylaşmak istedim.
Haritada; Aydın'dan Mardin'e bir hat çekseniz, aradaki kilometre taşlarının ne kadar da çok olduğunu görürsünüz. Ancak sayısız kilometre taşlarının soğukluğunu, iki gönül arasındaki sevgi sebillerinin serinliğiyle giderebilirsiniz. Söze konu kilometre taşlarının bir ucundaki Mustafa Kemal Yılmaz ile öte yakasındaki Abdülkadir Güler, sanki sözleşmişler gibi iki kitapla yayın dünyasına tekrar merhaba dediler. Selâmlarını, gönlümüze taç eyledik. Ayrı ayrı zamanlarda iki noktadan yola çıkanların, aynı doğrultuda buluştuklarını biliyorum. Mustafa Kemal Yılmaz, "UMURLU'DA BİR ZEYTİN AĞACI" (*) adlı eserinde; yakın çevresindeki şairler, yazarlar ve bazı politikacı dostlarıyla ilgili anılarını anlatırken, bu duygu ve düşünce adamlarının edebiyat dünyası için altın değerinde olan anılarına da yer veriyor. Satır aralarında gezinirken, şiirinin kozasını oluşturan ilkeleri de görebiliyorsunuz: "Kağnılara, katar katar develere ben de yoldaş oldum. Senin "Tabanını kum yaktı.", benimkine de diken battı." (Age, s. 38) Diğerlerini saymazsak, Yılmaz'ın bu eserinde bizim çevremizin insanlarından; Mahmut Özay, İrfan Özaydınlı, Mahmut Esat Bozkurt, İskender Cenap Ege, Sunullah Arısoy ve Ahmet Güçsav yer alıyor. Sıcak, samimi bir anlatım, okuyanı sarıyor; sıkılmıyorsunuz.
"SÖKELİ Bir Güzel Adam AHMET GÜÇSAV" (**), Abdülkadir Güler'in son kitabı. Bir vasiyeti yerine getirmek amacıyla kaleme alınan kitap, Güçsav'ın çevresinde halkalanan anılar dehlizi. Gün ışığına çıkarılan anılar, Söke'nin yakın tarihine de ışık tutuyor. Yedi bölümden oluşan kitaba bir kaynakça eklenmesi de güzel. Günümüz Sökesi'nin ortaya çıkmasında, karınca kaderince, kâh düşünceleriyle, kâh projeleriyle etkili olan Ahmet Güçsav'ı, yeniden önümüze getirip bırakan Abdülkadir Güler'i, ahde vefasından ötürü kutlamak istiyorum.
Ahmet Güçsav, örnek bir insan. Kasabada yaşayan nezih bir İstanbul efendisi. Yaşadığı zaman içinde yerel sorunlara dikkat çeken Güçsav, aynı zamanda güzel Türkçemizin de dostudur. Bir hukuk adamının kültürel meselelerde de ortaya çıkması, bazı kurum ve kuruluşların doğuşunda önderlik etmesi, yaşadığı şehri sevmesi, aramızda yaşayan bazılarımıza da kılavuz olmalıdır diye düşünüyorum. Zira; "İnsanlar elbette doğup büyüyecek ve bir gün geldikleri bu dünyadan göç edeceklerdir. Fakat önemli olan, bu göçün arkasında güzel eserler, hatıralar ve izler bırakabilmektir." diyen Ahmet Güçsav, haklı değil mi? Haklı olmasaydı Güçsav, adına düzenlenen kitaptan günümüze taşar mıydı hiç?

"Kimi çoktan yitmiş,
Kimi eğik, kimi yan yatmış
Kiminin kırılmış başı...
Kitaplar
En dayanıklı mezar taşı..." (***)

Nereden nereye? İki dost, aynı vadide, şair gönüllerinin verdiği ilhamla değerbilirliklerini, nadide iki kolye halinde boynumuza taktılar. İki bin bir Ocak'ının arakesitinde buluşan, bu iki dost kalemi, yürekten kutlarım.

Oyhan Hasan BILDIRKU

(*) Mustafa Kemal YILMAZ, UMURLU'DA BİR ZEYTİN AĞACI, 114 s. - Aydın / Ocak 2001
(**) Abdülkadir GÜLER, SÖKELİ BİR GÜZEL ADAM AHMET GÜÇSAV, 172 S. - Söke / Ocak 2001
(***) Mustafa Kemal YILMAZ, Age. s. 3

Sonraki

Önceki

"Edebiyat_Deyince"deki yazıların fikri sorumluluğu yazarlarına aittir. Kaynak gösterilerek veya link verilerek kısmen kullanılabilir. 17 Ekim 2005
Pazartesi